Na środek tygodnia
Chrześcijanin wobec niepokoju
Świat zawsze był niespokojny, ale dziś niepokój stał się wręcz stałym tłem codzienności. Media na bieżąco przedstawiają obrazy konfliktów, katastrof, napięć politycznych, ekonomicznych i społecznych. Żyjemy w biegu, jakby ktoś chciał zabrać nam czas i uniemożliwić refleksję. Tempo informacji jest większe niż potrafimy przyswoić. W takim świecie łatwo zgubić poczucie bezpieczeństwa.
Jezus jednak wypowiedział słowa, które brzmią jak antidotum na tę epokę:
„Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam;
nie jak świat daje, Ja wam daję” (Jan 14:27).
Czy ten pokój to tylko chwilowa ulga, gdy uda nam się zaglądnąć do Słowa? Chyba nie o to chodziło. Pokój, o którym mówi Jezus, ma swoje źródło w Nim i jest odpornością na napierające zło. Świat próbuje dać pokój przez kontrolę, wygodę albo ucieczkę przed problemami. Ten pokój jest chwilowy i złudny.
Chrześcijanin nie jest powołany do tego, by udawać, że nie widzi niepokoju. Ma jednak trzymać się silniejszej rzeczywistości: obecności Boga, która niesie równowagę tam, gdzie świat nie widzi rozwiązań. Apostoł Paweł pisał o pokoju „przewyższającym wszelki rozum” (Filip. 4:7) – czyli takim, którego nie da się wytłumaczyć ani warunkami politycznymi, ani ekonomicznymi, ani nawet osobistym komfortem.
W środku świata pełnego niepokoju chrześcijanin ma być jak latarnia: nie ściga się z falami, ale świeci z miejsca, w którym stoi. Ludzie nie szukają dziś teoretycznych argumentów, lecz życia, które pokazuje, że trwały pokój jest możliwy. W połowie tygodnia warto zapytać: czy mój pokój zależy od wiadomości, czy od Tego, który panuje nad historią?
Pokój Chrystusa nie usuwa burz, ale sprawia, że burze nie usuwają nas z drogi. Niech więc Jego słowa będą naszym środkiem tygodnia i środkiem życia: „Niech się nie trwoży serce wasze ani się nie lęka”.
