Menu

← Na środek tygodnia

Na środek tygodnia

Chrześcijanin wobec niepokoju

Świat zawsze był niespokojny, ale dziś niepokój stał się wręcz stałym tłem codzienności. Media na bieżąco przedstawiają obrazy konfliktów, katastrof, napięć politycznych, ekonomicznych i społecznych. Żyjemy w biegu, jakby ktoś chciał zabrać nam czas i uniemożliwić refleksję. Tempo informacji jest większe niż potrafimy przyswoić. W takim świecie łatwo zgubić poczucie bezpieczeństwa.

Jezus jednak wypowiedział słowa, które brzmią jak antidotum na tę epokę:

„Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam;

nie jak świat daje, Ja wam daję” (Jan 14:27).

Czy ten pokój to tylko chwilowa ulga, gdy uda nam się zaglądnąć do Słowa? Chyba nie o to chodziło. Pokój, o którym mówi Jezus, ma swoje źródło w Nim i jest odpornością na napierające zło. Świat próbuje dać pokój przez kontrolę, wygodę albo ucieczkę przed problemami. Ten pokój jest chwilowy i złudny.

Chrześcijanin nie jest powołany do tego, by udawać, że nie widzi niepokoju. Ma jednak trzymać się silniejszej rzeczywistości: obecności Boga, która niesie równowagę tam, gdzie świat nie widzi rozwiązań. Apostoł Paweł pisał o pokoju „przewyższającym wszelki rozum” (Filip. 4:7) – czyli takim, którego nie da się wytłumaczyć ani warunkami politycznymi, ani ekonomicznymi, ani nawet osobistym komfortem.

W środku świata pełnego niepokoju chrześcijanin ma być jak latarnia: nie ściga się z falami, ale świeci z miejsca, w którym stoi. Ludzie nie szukają dziś teoretycznych argumentów, lecz życia, które pokazuje, że trwały pokój jest możliwy. W połowie tygodnia warto zapytać: czy mój pokój zależy od wiadomości, czy od Tego, który panuje nad historią?

Pokój Chrystusa nie usuwa burz, ale sprawia, że burze nie usuwają nas z drogi. Niech więc Jego słowa będą naszym środkiem tygodnia i środkiem życia: „Niech się nie trwoży serce wasze ani się nie lęka”.