Menu

← Na środek tygodnia

Na środek tygodnia

Czas na krok wiary

Czekanie to jedno z najczęstszych doświadczeń ludzi wierzących. Nie chodzi o tych, którzy Boga nie znają, lecz tych, którzy Go znają aż za dobrze. Modlą się, czytają Biblię, rozumieją Ewangelię, a jednak odkładają krok wiary na później. Na lepszy moment, większą pewność lub wewnętrzny spokój. Biblia pokazuje, że czekanie samo w sobie nie jest problemem. Problemem jest powód czekania.

Mojżesz jest ciekawym przykładem. Najpierw nie czekał wcale i zabił Egipcjanina, chcąc sam przyspieszyć Boży plan. Potem uczył się czekania czterdzieści lat na pustyni. Dopiero wtedy Bóg powiedział: teraz. Mojżesz nauczył się, że Boże działanie nie znosi ani pośpiechu, ani ucieczki. Dlatego modlił się:

„Naucz nas liczyć dni nasze, abyśmy posiedli mądre serce” (Ps. 90:12).

Inaczej zachował się król Saul. Miał czekać na Samuela, ale gdy napięcie rosło, nie wytrzymał. Zrobił coś „rozsądnego”, „praktycznego” i „koniecznego”. W rzeczywistości był to akt nieufności. Saul nie potrafił czekać na Boga i to stało się początkiem jego upadku.

Dawid również czekał. Był namaszczony na króla, ale przez lata nim nie był. Miał okazję skrócić drogę, usunąć Saula i „pomóc” Bogu. Nie zrobił tego. Czekał, nie manipulując okolicznościami. Wiedział, że jeśli Bóg obiecał, to Bóg także doprowadzi do wypełnienia. Są jednak i tacy, których czekanie stało się wymówką. Gdy apostoł Paweł mówił o sprawiedliwości, panowaniu nad sobą i sądzie, namiestnik Feliks przerwał mu słowami:

„Teraz odejdź, a gdy będę miał dogodną chwilę, wezwę cię” (Dz. Ap. 24:25).

Opis nie mówi o spełnieniu tej zapowiedzi. Podobnie bogaty młodzieniec. Chciał życia wiecznego, ale nie był gotów zapłacić ceny decyzji. Odszedł zasmucony. Nie powiedział definitywnie „nie”. Po prostu… odszedł dalej. Biblia opisuje wiele sytuacji oczekiwania i pokazuje różne postawy: czekanie może być oznaką mądrości, ale może też być subtelną formą oporu. Dlatego autor Listu do Hebrajczyków ostrzega:

„Dziś, jeśli głos Jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc waszych” (Hebr. 3:7–8).

To „dziś” wraca w Piśmie Świętym jak refren. Apostoł Paweł pisze bez wahania:

„Oto teraz czas łaski, oto teraz dzień zbawienia” (2 Kor. 6:2).

I właśnie tu pojawia się najważniejsza nadzieja: Bóg także czeka. Nie chodzi tu jednak o zwlekanie z lęku lub niezdecydowania. Nie czeka, bo odkłada odpowiedź. Bóg czeka cierpliwie.

„Pan nie zwleka z dotrzymaniem obietnicy, chociaż niektórzy uważają to za zwłokę, lecz okazuje cierpliwość względem was, bo nie chce, aby ktokolwiek zginął, lecz chce, aby wszyscy przyszli do upamiętania” (2 Piotra 3:9).

Bóg czeka nie dlatego, że nie wie, co zrobić, lecz dlatego, że daje człowiekowi czas na decyzję. Jego czekanie jest przestrzenią łaski. Dlatego środek tygodnia jest dobrym momentem, by zapytać siebie uczciwie: czy moje czekanie jest zaufaniem, czy odkładaniem posłuszeństwa? Jeśli Bóg mówi „idź”, nie zawsze pokazuje całą drogę. Czasami daje tylko światło na jeden krok. Ale to wystarczy, by ruszyć.

Nie musisz być gotowy. Nie musisz mieć wszystkiego poukładanego. Wystarczy, że przestaniesz czekać tam, gdzie Bóg już mówi: teraz. Wiara nie zaczyna się w idealnym momencie, ale zaczyna się w momencie decyzji. A Bóg, który czekał cierpliwie, jest gotów iść z tobą dalej od dziś.