Inspiracje szabatowe
Imię, którego nie wymaże czas
„Bo tak mówi Pan: Trzebieńcom, którzy przestrzegają sabatu i wybierają to, w czym mam upodobanie, i trzymają się mojego przymierza, przyznam w moim domu i w obrębie moich murów miejsce i dam im imię lepsze niż mają synowie i córki, imię wieczne, które nie będzie starte.” (Izaj. 56:4–5)
Są w Biblii miejsca, które po zestawieniu ze sobą zaczynają przemawiać ze zdumiewającą siłą.
Bóg przez Izajasza kieruje niezwykłą obietnicę do eunuchów. W starożytnym świecie brak potomstwa oznaczał coś więcej niż osobisty dramat. Oznaczał brak ciągłości rodu, brak syna, który poniesie dalej imię ojca, i świadomość, że po śmierci pamięć o człowieku może szybko zniknąć. Dlatego kilka wierszy wcześniej prorok przytacza przejmujące słowa:
„Niech więc nie mówi cudzoziemiec, który przystał do Pana: Pan na pewno wykluczy mnie ze swojego ludu, i niech nie mówi trzebieniec: Patrzcie, jestem tylko uschłym drzewem.” (Izaj. 56:3)
I właśnie takiemu człowiekowi Bóg odpowiada:
„Dam ci imię lepsze niż synowie i córki. Imię wieczne, które nie będzie starte.”
Co ciekawe, w tej samej obietnicy pojawia się szabat. Bóg mówi o eunuchach, którzy wybierają to, co Mu się podoba, trzymają się Jego przymierza i przestrzegają Jego szabatów. A potem przenosimy się kilka stuleci naprzód. Na pustej drodze prowadzącej z Jerozolimy do Gazy jedzie etiopski dworzanin królowej Kandake. Łukasz opisuje go dokładnie tym określeniem: był eunuchem.
I co robi? Czyta proroka Izajasza.
„A Filip podbiegłszy, usłyszał, że tamten czyta proroka Izajasza…” (Dz. 8:30)
Czytał fragment, który dzisiaj znajdujemy w 53. rozdziale Izajasza – proroctwo o cierpiącym Słudze. Nie rozumiał go, dlatego Filip „zwiastował mu dobrą nowinę o Jezusie” (Dz. 8:35). To niezwykła scena. Eunuch czyta Izajasza o Chrystusie. A zaledwie kilka rozdziałów dalej w tej samej księdze znajduje się słowo skierowane niemal wprost do człowieka takiego jak on:
„Nie mów: jestem uschłym drzewem.”
„Dam ci miejsce w moim domu.”
„Dam ci imię wieczne.”
„Cudzoziemiec, który przylgnął do Pana, niech nie mówi: Pan na pewno odłączy mnie od swojego ludu.”
I właśnie w tym kontekście pojawia się szabat. Nie wiemy, czy dworzanin przeczytał tego dnia także 56. rozdział Izajasza. Dzieje Apostolskie tego nie mówią. Trudno jednak przeoczyć niezwykły biblijny pomost. Izajasz zapowiada przyjęcie eunuchów i cudzoziemców do ludu Bożego. Dzieje Apostolskie pokazują eunucha i cudzoziemca przyjmującego Ewangelię Chrystusa.
Stary Testament składa obietnicę. Nowy Testament pokazuje człowieka, który zaczyna w niej uczestniczyć. A szabat znajduje się pośrodku tej obietnicy.
To ważne, ponieważ Izajasz nie przedstawia szabatu wyłącznie jako znaku oddzielającego Izraela od narodów. W jego wizji przychodzi czas, kiedy cudzoziemcy „przylgną do Pana”, będą Go miłować i będą przestrzegać szabatu (Izaj. 56:6–7). Szabat pojawia się więc w proroczym obrazie otwierania ludu Bożego na ludzi spoza Izraela. Historia etiopskiego dworzanina pokazuje, że wraz z Ewangelią właśnie takie drzwi zaczęły się otwierać.
Jest w tym również piękne osobiste przesłanie. Dworzanin nie mógł pozostawić po sobie syna, który poniesie jego imię. Mógłby więc nazwać siebie, językiem Izajasza, „uschłym drzewem”. Bóg oferował mu coś większego. Nie nazwisko zapisane w genealogii, ale Imię zapisane w Jego pamięci. Nie potomstwo gwarantujące pamięć na kilka pokoleń.
Przynależność, której nie wymaże czas.
I może właśnie dlatego szabat tak dobrze pasuje do tej historii. Co siedem dni przypomina człowiekowi, że jego wartość nie zależy od pozycji, pochodzenia, rodziny ani tego, jaki ślad pozostawi w historii. Najważniejsze jest to, że Bóg go zna. Świat może zapomnieć nasze nazwisko. Zdjęcia wyblakną. Domy zmienią właścicieli. Po kilku pokoleniach nawet pamięć rodzinna staje się niepełna.
Bóg mówi jednak:
„Dam imię wieczne, które nie będzie starte.”
Dlatego szabat jest także dniem pamięci. My pamiętamy o Bogu, a jednocześnie odkrywamy coś znacznie ważniejszego: Bóg pamięta o nas. A imienia zapisanego w Jego pamięci czas już nie wymaże.
