Menu

← Na środek tygodnia

Na środek tygodnia

Jezus zaprasza do dalszej drogi

Poranek nad jeziorem był chłodny. Sieci były mokre, ale puste. Noc minęła bez połowu a Piotr znał to uczucie. Zmęczenie, cisza i brak efektów. Ale tym razem było w nim coś więcej niż zawodowa frustracja. On zawiódł.

Kilka dni wcześniej zapewniał Jezusa: „Choćby wszyscy się zgorszyli, ja się nie zgorszę”. A potem, przy ognisku, trzy razy powiedział: „Nie znam Go”. Kogut zapiał. Spojrzenie Jezusa przecięło noc. I Piotr zapamiętał to spojrzenie na zawsze. Teraz znów był przy jeziorze. Jakby wrócił do początku. Jakby wszystko, co wydarzyło się przez ostatnie lata, należało do przeszłości. Łatwiej wrócić do sieci niż do własnego upadku.

I wtedy z brzegu padło pytanie:

„Dzieci, czy macie co do jedzenia?” (J 21:5).

Nie rozpoznali Go od razu. Tak jak uczniowie w drodze do Emaus. A jednak to był On. Polecił zarzucić sieć po prawej stronie łodzi. Posłuchali. Sieć napełniła się rybami. Wtedy Jan szepnął: „Pan jest”. A Piotr – jak zawsze impulsywny – rzucił się w wodę. Na brzegu czekało ognisko. Chleb i ryba.

To nie jest przypadek, że scena przywrócenia Piotra dzieje się przy ogniu. Przy ogniu zaparł się Jezusa. Przy ogniu Jezus zaczyna go odbudowywać. Nie padają oskarżenia. Jest jedno pytanie, powtórzone trzy razy:

„Szymonie, synu Jana, miłujesz mnie…?” (J 21:15–17)

Piotr odpowiada prosto: „Ty wiesz, że Cię miłuję”. Nie mówi już o swojej sile. Nie porównuje się z innymi. Nie składa wielkich deklaracji. Jest pokorniejszy i prawdziwszy. I za każdym razem Jezus odpowiada:

„Paś owieczki moje.”

To zdumiewające. Człowiek, który zawiódł publicznie, zostaje ponownie powołany publicznie. Jezus nie tylko przebacza, ale przywraca do drogi.

Wielu wierzących żyje dziś z poczuciem porażki. Może nie tak dramatycznej jak zaparcie się Mistrza, ale wystarczającej, by czuć dystans i wstyd. Myśl: „Bóg już pewnie nie liczy na mnie”. Łatwiej wrócić do sieci niż stanąć przed Jezusem z pustymi rękami. Ale scena nad jeziorem mówi coś zupełnie innego.

Bóg nie szuka ludzi bez upadków, lecz tych, którzy mimo upadku wrócą. Zwróć uwagę: Jezus nie pyta Piotra o jego kompetencje. Pyta o miłość. Bo droga z Bogiem nie opiera się na bezbłędności, lecz na relacji.

Upadek nie musi być końcem historii. Czasem jest początkiem głębszej wiary. Piotr, który później stanie przed tłumami w Dziejach Apostolskich, nie jest już tym samym człowiekiem co przed zaparciem się. Jego siła nie pochodzi z pewności siebie, lecz z doświadczenia przebaczenia. Środek tygodnia to dobry moment, by zadać sobie pytanie:

czy pozwalam Bogu mnie przywrócić, czy wolę zostać przy swoich sieciach? Jeśli zawiodłeś, nie uciekaj dalej. Jeśli czujesz wstyd, nie chowaj się w ciszy. Jeśli coś się rozsypało, to nie znaczy, że droga się skończyła. Jezus wciąż stoi na brzegu, rozpala ognisko i zadaje to samo pytanie.

„Czy Mnie miłujesz?”

A jeśli odpowiedź, choć cicha, brzmi „tak”, to znaczy, że On nadal chce z tobą iść.