Menu

← Inspiracje szabatowe

Inspiracje szabatowe

Ludzie, którzy czekali, aż szabat się skończy

„Kiedyż minie nów, abyśmy mogli sprzedawać zboże, i sabat, abyśmy mogli otworzyć spichlerze?” (Amos 8:5)

Można przestać pracować i nadal pozostać myślami przy pracy. Można zamknąć sklep, odłożyć narzędzia, przyjść na nabożeństwo i przez sporą część szabatu myśleć o tym, co czeka po jego zakończeniu. Prorok Amos pokazuje ludzi, którzy właśnie w taki sposób przeżywali święty czas. Na zewnątrz wszystko wyglądało właściwie. A jednak w sercu pozostawało napięcie.

„Kiedy minie sabat?”

Nie jest to pytanie tak odległe od naszego doświadczenia, jak mogłoby się wydawać. Każdy z nas zna chwile, gdy ciało się zatrzymało, ale myśli nadal biegły dalej. Można odpoczywać, a jednocześnie planować kolejne zadania, zakupy, rozmowy czy sprawy zawodowe. Wtedy szabat staje się bardziej przerwą niż przestrzenią spotkania.

Amos prowokuje do ważnej refleksji: Na co naprawdę czekam w szabat? Na ciszę, Słowo, spotkanie z Bogiem? Czy może na moment, kiedy znów ruszy codzienny rytm? To pytanie nie musi być oskarżeniem. Może być po prostu dobrym sposobem sprawdzenia kierunku własnego serca.

Szabat bardzo dobrze pokazuje, czym człowiek żyje przez pozostałe dni tygodnia. Jeśli nasze myśli przez sześć dni bez przerwy krążą wokół pracy, pieniędzy i spraw do załatwienia, być może musimy przemyśleć swoje priorytety. Prawdziwy odpoczynek potrzebuje czegoś więcej niż zatrzymania aktywności. Potrzebuje świadomego przejścia, od zajęć do obecności. Od tego, co pilne, do tego, co naprawdę ważne.

Bóg daje nam szabat właśnie po to, aby człowiek mógł na chwilę powiedzieć:

„To wszystko może poczekać.”

Amos zwraca też uwagę na coś jeszcze. Sposób przeżywania szabatu powinien wpływać na sposób traktowania innych ludzi. Jeśli święty dzień uczy nas zatrzymania, sprawiedliwości i wdzięczności, powinno to być widoczne także po jego zakończeniu. Szabat ma więc znaczenie większe niż sam odpoczynek. Może porządkować nasze priorytety i przypominać, że pieniądze są potrzebne, ale nie są wszystkim.

W tym sensie szabat jest bardzo dobrym sprawdzianem wolności. Łatwo powiedzieć, że praca nie jest całym życiem. Trudniej naprawdę odłożyć ją na bok. Łatwo powiedzieć, że ufamy Bogu. Trudniej na jeden dzień przestać wszystko kontrolować. Dlatego pytanie z księgi Amosa może być dla nas cennym lustrem. Szabat został dany po to, abyśmy na chwilę przestali żyć tym, co można policzyć, sprzedać, kupić i zrobić. Ma przypominać o rzeczach, które nie mają ceny.

Dobrze jest zatem zadać sobie pytanie na koniec szabatu: „Czy moje serce naprawdę zdążyło dziś odpocząć?”