Na środek tygodnia
Nowe siły na środku drogi
Prorok Eliasz był człowiekiem, który widział ogień spadający z nieba. Stał samotnie naprzeciw proroków Baala i nie cofnął się ani o krok. A jednak niedługo później siedział na pustyni, zmęczony, zrezygnowany, prosząc Boga, by zabrał mu życie. To jeden z najbardziej poruszających momentów Biblii. Człowiek, który widział wielkie rzeczy, nagle nie ma już siły iść dalej.
Nie uciekł przed Bogiem, uciekał raczej do Niego, choć sam nie bardzo wiedział, po co. Usiadł pod jałowcem i tam, w środku drogi, wydarzyło się coś zaskakującego. Bóg najpierw dał Eliaszowi sen. A potem chleb i wodę.
„Wstań i jedz” powiedział anioł. I Eliasz zjadł. Znowu zasnął. I znowu usłyszał: „Wstań i jedz, bo przed tobą długa droga”.
To jedna z najpiękniejszych scen odnowy w Piśmie Świętym. Bóg widzi, że człowiek nie zawsze potrzebuje odpowiedzi. Czasem potrzebuje pokarmu, odpoczynku i czasu. Dopiero potem przychodzi rozmowa. Dopiero potem przychodzi sens. Eliasz dostał nowe siły na kolejny odcinek drogi. I to wystarczyło. Tak często myślimy, że duchowa siła polega na tym, by nigdy nie słabnąć. Biblia pokazuje coś odwrotnego: prawdziwa siła rodzi się tam, gdzie człowiek przestaje udawać, że daje radę sam.
Prorok Izajasz napisał: „Lecz ci, którzy ufają Panu, nabierają nowych sił; podnoszą skrzydła jak orły…”
Zwróćmy uwagę, że nie „ci, którzy się nie męczą”, ale ci, którzy ufają. Zaufanie nie usuwa zmęczenia, ale sprawia, że zmęczenie nie ma ostatniego słowa.
Środek tygodnia bywa właśnie takim miejscem jak pustynia Eliasza. Nie jesteśmy już na początku. Do końca jeszcze daleko. Myśli krążą wokół pytania: czy to ma sens? A Bóg odpowiada cicho: wstań, jedz, odpocznij, idź dalej. Nowe siły nie zawsze przychodzą jako entuzjazm. Czasem przychodzą jako zgoda, by zrobić jeden krok więcej.
Bóg nie obiecuje, że droga się skróci. Obiecuje, że nie pójdziesz nią sam. Jeśli dziś czujesz się jak Eliasz pod jałowcem wiedz, że Bóg jest bliżej, niż myślisz. W twoim otoczeniu będzie też coś, co cię posili. Czasem największym cudem nie jest ogień z nieba, lecz to, że człowiek wstaje i idzie dalej.
A to Bogu w zupełności wystarcza, by zacząć odnawiać serce.
