Wiara na co dzień
Początek po klęsce – historia Noemi
„Nie nazywajcie mnie Noemi, nazywajcie mnie Mara, bo Wszechmogący napełnił mnie goryczą. Odeszłam pełna, a pusta wracam.” (Rut 1:20–21)
Są takie chwile, gdy człowiek nie tylko traci to, co kocha, ale traci również obraz swojej przyszłości. Tak było z Noemi.
Wyjeżdżała z Betlejem z mężem i dwoma synami. Miała rodzinę, plany i nadzieję. Wydawało się, że życie dopiero się rozpoczyna i układa. Jednak w obcej ziemi wszystko się rozsypało. Najpierw umarł jej mąż. Potem obaj synowie i została sama. Kiedy wróciła do Betlejem, mieszkańcy rozpoznali ją i z radością zawołali: „Czy to Noemi?”. Jej odpowiedź zaskakuje szczerością.
„Nie nazywajcie mnie Noemi…”
Imię Noemi oznacza „miła”, „pełna wdzięku”, „radosna”. Ona jednak powiedziała:
„Nazywajcie mnie Mara” – Gorzka.
Nie próbowała ukrywać swojego bólu. Nie udawała, że wszystko jest dobrze. Nie uśmiechała się tylko dlatego, że wypadało. Nie wypowiadała pustych słów o tym, że „czas leczy rany”. I właśnie dlatego jej historia daje nadzieję wszystkim, którzy dzisiaj czują podobnie. Biblia nie przedstawia wiary jako obowiązku nieustannego uśmiechu. Nie uczy, że człowiek wierzący zawsze musi być silny. Pokazuje ludzi, którzy płakali, pytali, lamentowali i wołali do Boga z głębi swojego bólu.
Bóg nie odwrócił się od Noemi dlatego, że była gorzka i nie przestał jej prowadzić dlatego, że nie potrafiła dostrzec żadnej nadziei. Jej życie nie skończyło się w pierwszym rozdziale Księgi Rut. Ale warto zauważyć coś ważnego. Bóg nie zaczął od tłumaczenia jej cierpienia, ale od swojej obecności.
Jeśli dziś czujesz się jak Noemi, nie musisz przekonywać siebie ani innych, że wszystko jest w porządku. Nie musisz tłumić łez ani wymuszać na sobie pogody ducha. Bóg potrafi przyjąć także człowieka, który przychodzi do Niego tylko z goryczą i pustymi rękami. To właśnie z takich pustych rąk Bóg często rozpoczyna swoje najpiękniejsze dzieła.
Noemi szła z Rut, ale nie wiedziała jeszcze, że Bóg już przygotowuje drogę, która pewnego dnia doprowadzi do narodzin Obeda, dziadka króla Dawida, a po wielu pokoleniach – do narodzin Mesjasza. Ona widziała tylko swoją stratę. Bóg widział całą historię. Być może dzisiaj ty również widzisz tylko to, co zostało utracone. Ból zawęża naszą perspektywę, ale pamiętaj, że Bóg widzi dalej niż my.
Nie zawsze od razu odmienia nasze okoliczności. Zawsze jednak pozostaje wierny. I nawet wtedy, gdy nasze serce mówi: „Jestem Mara”, On nadal zna nasze prawdziwe imię.
