Na środek tygodnia
Światło pośród nocnego zwątpienia
Dawid pisał: „W nocy łóżko swoje skrapiam łzami” (Ps. 6:7),
a prorok Micheasz wyznawał: „Gdy siedzę w ciemności, Pan jest światłem moim” (Mich. 7:8).
Najtrudniejsze chwile często przychodzą w nocy. Cisza sprzyja myślom, które w dzień łatwiej zagłuszyć. Wtedy wracają pytania: Czy dam radę? Dlaczego to wszystko się dzieje? Czy Bóg naprawdę słyszy moje wołanie? Noc staje się symbolem zwątpienia i ciemności, które otaczają serce. Biblia nie ukrywa, że Boży ludzie także przechodzili przez takie noce.
Środek nocy może być błogosławieństwem. To etap, w którym uczymy się ufać nie oczom, ale Bożym obietnicom. W ciemności nie widzimy drogi, ale możemy trzymać się Tego, który powiedział: „Ja jestem światłością świata; kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności” (Jan 8:12).
Kiedy przychodzi zwątpienie, nie trzeba udawać, że go nie ma. Trzeba je przynieść do Boga w modlitwie, nawet jeśli to będzie tylko westchnienie: „Panie, ratuj!” Takie krótkie wołanie wystarczyło Piotrowi, gdy tonął na jeziorze.
Środek nocy to czas próby, ale i czas objawienia. Gdy wszystko wydaje się ciemne, możemy odkryć, że Bóg naprawdę jest blisko – jak światło, które nie gaśnie, nawet jeśli otacza nas mrok.
