Inspiracje szabatowe
Szabat – dzień, w którym człowiek może się wyprostować
Jezus nauczał w synagodze w szabat. Wśród słuchających była kobieta, która od osiemnastu lat cierpiała i była tak pochylona, że nie mogła się wyprostować.
„A oto była tam kobieta, od osiemnastu lat mająca ducha niemocy; była pochylona i zupełnie nie mogła się wyprostować.” (Łuk. 13:11, BW)
Osiemnaście lat to bardzo długo.
Można przyzwyczaić się do ograniczenia. Do życia w pozycji, której człowiek nigdy sobie nie wybrał. Można nauczyć się funkcjonować z bólem, ciężarem, problemem, który z czasem zaczyna być traktowany jak część normalności. I właśnie wtedy Jezus ją zauważył. Nie czytamy, żeby wołała o pomoc. Jezus sam ją przywołał i powiedział:
„Kobieto, uwolniona jesteś od choroby swojej.” (Łuk. 13:12, BW)
Położył na niej ręce, a ona natychmiast się wyprostowała i chwaliła Boga. Ta scena mówi nam coś o szabacie. Przełożony synagogi widział przede wszystkim naruszenie przyjętego porządku. Jezus zobaczył jednak człowieka, który od osiemnastu lat nosił ciężar. I wtedy powiedział:
„A tej córki Abrahama, którą szatan związał już od osiemnastu lat, czy nie należało rozwiązać z tych pęt w dzień sabatu?” (Łuk. 13:16, BW)
Właśnie w dzień szabatu. Szabat od początku był znakiem Bożego porządku, odpoczynku i wolności. W Księdze Powtórzonego Prawa Bóg łączy go z wyjściem Izraela z niewoli:
„Pamiętaj, że byłeś niewolnikiem w ziemi egipskiej i że Pan, twój Bóg, wyprowadził cię stamtąd…” (5 Mojż. 5:15, BW)
Dlatego Jezus nie narusza sensu szabatu, gdy uwalnia tę kobietę. Szabat ma przypominać człowiekowi, że nie został stworzony do nieustannego życia pod presją, lecz potrzebuje czasu, by się zatrzymać, odetchnąć i spojrzeć na swoje życie z szerszej perspektywy. Spójrzmy zatem wyżej niż na swoje problemy. Przypomnijmy sobie, że życie jest większe niż lista zadań. Że Bóg istnieje także wtedy, gdy przestajemy działać, a świat nie spoczywa na naszych barkach.
Kobieta z Ewangelii przez osiemnaście lat pochylona patrzyła ku ziemi. Po spotkaniu z Jezusem mogła spojrzeć przed siebie. Można w tym zobaczyć piękną metaforę duchowego działania szabatu. Przez cały tydzień zazwyczaj patrzymy na to, co ziemskie, sprawy pilne i potrzeby.
Szabat pomaga podnieść wzrok ku Bogu, Jego Słowu, ludziom obok i temu, co naprawdę trwałe, a Jezus pokazuje przy tym, że człowiek, którego inni przestali zauważać, wciąż pozostaje ważny w oczach Boga. To pokazuje, że dobry szabat nie powinien kończyć się na naszym własnym odpoczynku. Powinien też uwrażliwiać nas na ludzi, którzy nadal chodzą pochyleni pod ciężarem.
Może ktoś potrzebuje rozmowy lub jest samotny. Może ktoś od dawna zmaga się z ciężarem, którego już nawet nie potrafi nazwać. Jezus pokazał, że szabat jest właściwym dniem na takie dobro. Nie tylko na odpoczynek od pracy. Szabat mówi człowiekowi coś bardzo ważnego: Nie jesteś tylko tym, co zrobiłeś w tym tygodniu. Nie jesteś sumą swoich problemów.
Jesteś człowiekiem, którego Bóg widzi. I czasem właśnie jeden święty dzień zatrzymania wystarczy, aby przypomnieć sobie, że można znów podnieść głowę i chwalić Boga.
