Na początek tygodnia
Zabierz laskę – prostota w drodze
„I nakazał im, aby nic nie brali na drogę prócz laski – ani chleba, ani torby podróżnej, ani monety w trzosie, lecz by obuli sandały, a nie wdziewali dwu sukien.” (Mar. 6:8–9)
Kiedy Jezus wysyłał uczniów w drogę, zrobił coś, co z dzisiejszej perspektywy może wydawać się mało rozsądne. Ograniczył ich bagaż. Bez zapasu chleba i dodatkowej torby. Bez pieniędzy „na wszelki wypadek”. Mieli wyruszyć lekko. Nie chodziło o pochwałę nieprzygotowania. Jezus chciał ich nauczyć czegoś znacznie głębszego: człowiek może tak bardzo zabezpieczać drogę, że w końcu przestaje ufać Temu, który go na nią posłał.
My również lubimy gromadzić.
Rzeczy, których być może kiedyś będziemy potrzebować. Informacje, których może kiedyś użyjemy. Plany awaryjne na sytuacje, które nigdy nie nastąpią. Zobowiązania, których nie chcemy odrzucić. A do tego obawy o przyszłość, stare urazy, niedokończone sprawy i odpowiedzialność za rzeczy, na które właściwie nie mamy wpływu. Z czasem plecak robi się ciężki.
Człowiek nadal idzie, ale coraz wolniej.
Nie każdy ciężar jest materialny. Czasem najbardziej męczy to, co nosimy w głowie: „A jeśli coś się wydarzy?”, „A jeśli zabraknie?”, „A jeśli nie dam rady?”, „Muszę być przygotowany na każdą możliwość”. Tymczasem Jezus uczy swoich uczniów drogi prostszej. Weź to, czego naprawdę potrzebujesz. Reszty nie próbuj kontrolować.
To bardzo dobra zasada również na początek tygodnia. Nie musisz dzisiaj rozwiązać problemów, które mogą pojawić się w piątek. Nie musisz odpowiadać na pytania, których nikt jeszcze nie zadał. Nie musisz przygotowywać dziesięciu wersji wydarzeń. Wystarczy dobrze przeżyć to, co zostało ci dane dzisiaj. Prostota nie oznacza ubóstwa myślenia. Przeciwnie. Wymaga mądrości, aby odróżnić rzeczy potrzebne od tych, które jedynie zajmują miejsce.
Czasem warto spojrzeć na własny tydzień jak na plecak przed długą wędrówką. Co naprawdę musi się w nim znaleźć? Co jest konieczne? Co pomaga iść? A co noszę tylko dlatego, że boję się zostawić? Jezus powiedział: „Dosyć ma dzień swego utrapienia.” (Mat. 6:34)
To zdanie dobrze brzmi na początku nowego tygodnia. Nie musisz zabierać ze sobą ciężaru wszystkich siedmiu dni naraz. Weź to, co potrzebne na dzisiejszą drogę. Resztę pozostaw Bogu. Czasem, żeby dojść dalej, powinniśmy nieść mniej.
