Menu

← Na środek tygodnia

Wiara na co dzień

Zatrzymani w miejscu

Często wydaje nam się, że naszym największym problemem w życiu duchowym jest brak wiedzy. Szukamy kolejnych kazań, czytamy kolejne książki, prosimy o kolejne znaki. A jednak, jeśli spojrzymy głęboko w nasze serca, odkryjemy, że często doskonale wiemy, co powinniśmy zrobić. Znamy to Słowo. Słyszymy ten cichy głos w naszych sumieniach. Widzimy te decyzje, które odsuwamy od siebie od wielu tygodni.

Stoimy w miejscu nie dlatego, że brakuje nam mapy, ale dlatego, że obawiamy się postawić ten pierwszy, trudny krok. Niebezpieczeństwo „Znieczulonej Wiedzy”

Nowy Testament przestrzega nas przed stanem, w którym nasza wiara staje się jedynie teoretyczna. Apostoł Jakub pisze do nas bardzo bezpośrednio:

„Bądźcie wykonawcami słowa, a nie tylko słuchaczami, oszukującymi samych siebie” > (Jk 1,22)

To „oszukiwanie samych siebie” polega na wierzeniu, że skoro zgadzamy się z Bożym Słowem, to znaczy, że już nim żyjemy. Ale wiedza, która nie zamienia się w działanie, zaczyna nas znieczulać. Sprawia, że stajemy się duchowo ociężali. Nasza stagnacja to nie tylko brak ruchu, ale powolne tracenie wrażliwości na to, jak prowadzi nas Bóg. Zaczynamy żyć iluzją rozwoju, podczas gdy w rzeczywistości jedynie kręcimy się w kółko wokół własnych myśli.

Ręce na pługu i wzrok zwrócony w przód

Jezus nie owijał prawdy w bawełnę. Wiedział, że nasze serca lubią wracać do tego, co bezpieczne, znane i przewidywalne:

„Nikt, kto przyłoży rękę do pługa i ogląda się wstecz, nie nadaje się do Królestwa Bożego” > (Łk 9,62)

Oranie pola wymaga od nas skupienia na tym, co przed nami. Jeśli ciągle patrzymy za siebie – na nasze dawne lęki, na to, co możemy stracić, lub na „idealne momenty”, które nigdy nie nadchodzą – nasze życiowe bruzdy zawsze będą krzywe. Nasze życie duchowe to dynamika. To odwaga, byśmy zostawili bezpieczny brzeg i wypłynęli na głębię, nawet jeśli nie widzimy jeszcze wyraźnie drugiego brzegu.

Synergia naszych kroków i Jego mocy

Tu właśnie wracamy do naszej wspólnej synergii. Dlaczego tak trudno jest nam ruszyć z miejsca? Bo boimy się, że nie starczy nam sił na całą drogę. Ale Bóg nie prosi nas o przejście całego dystansu naraz. On prosi nas o nasz najbliższy krok. Nasza część: To decyzja woli. Podniesienie nogi. To jedno „przepraszam”, to jedno „kończę z tym”, to jedno „zaczynam”. To gotowość na to, by porzucić wygodę stania w miejscu.

Jego część: Gdy tylko nasze stopy oderwą się od ziemi, Jego łaska wchodzi w działanie. Synergia w naszym przypadku to Boży wiatr, który wypełnia nasze żagle dopiero wtedy, gdy odważymy się odciąć liny trzymające nas w bezpiecznym porcie. Bóg nie daje nam łaski na zapas – na cały rok czy miesiąc. On daje nam „mannę na dzisiaj”. Siłę do kroku, który robimy właśnie w tej chwili.

Co jest tą jedną rzeczą, o której wiemy, że powinniśmy ją zrobić, a wciąż ją odkładamy?

To nie musi być nic wielkiego. Może to rozmowa, która „wisi w powietrzu” w naszej rodzinie lub wspólnocie. Może to powrót do porzuconej modlitwy. Może to decyzja o wspólnym odpoczynku, którego tak bardzo potrzebują nasze ciała i dusze. Przestańmy analizować całość. Nie musimy wiedzieć, co będzie za miesiąc. Musimy wiedzieć, co mamy zrobić przez najbliższą godzinę.

Porzućmy czekanie na „idealny moment”. Idealny moment to ten, w którym Jezus mówi do nas: „Pójdźcie za Mną”. A On mówi to nam zawsze: dzisiaj. Zaufajmy, że On nas złapie. Nasza wiara nie rozwija się w teorii, ale w codziennym posłuszeństwie. Pamiętajmy: Największa przeszkoda na naszej drodze to nie góry, które widzimy w oddali. To ten jeden mały krok, którego boimy się postawić dzisiaj.