Menu

Warsztat czytania Biblii

Jeden fragment, pięć pytań

Prosty sposób na uważne czytanie Biblii. Od tego, co jest napisane, do uczciwego zastosowania w codziennym życiu.

Otwieramy Biblię i trafiamy na zdanie, które brzmi jak odpowiedź na nasz problem. Warto wtedy na chwilę się zatrzymać. Zanim zapytamy, co ten tekst znaczy dla nas, sprawdźmy, co mówi w swoim otoczeniu. Krótki fragment można przeczytać powoli, z pięcioma pytaniami.

1. Co rzeczywiście jest napisane?

Zanotuj osoby, miejsca, czynności i słowa, które się powtarzają. Spróbuj streścić fragment jednym zdaniem. Oddziel obserwację od własnej oceny: „Jezus zapytał uczniów” to obserwacja; domysł o tym, co czuli uczniowie, wymaga już uzasadnienia.

2. Kto mówi, do kogo i w jakiej sytuacji?

Przeczytaj kilka zdań przed fragmentem i po nim. Sprawdź, czy czytasz opowiadanie, modlitwę, przypowieść czy list. Wypowiedź bohatera opowiadania może przedstawiać jego pomyłkę. Sam fakt, że słowa znalazły się w Biblii, nie oznacza, że są poleceniem dla każdego czytelnika.

3. Co ten fragment pokazuje o Bogu i o człowieku?

Szukaj myśli wynikającej z tekstu. Zwróć uwagę na działanie Boga, ludzkie motywy, obietnicę, wezwanie lub ostrzeżenie. Nie musisz znaleźć wszystkich tych elementów naraz. Lepiej zapisać jedną dobrze uzasadnioną obserwację.

4. Jak łączy się z szerszym świadectwem Biblii?

Sprawdź podobne opisy i odsyłacze. Trudnego zdania nie warto od razu zamieniać w samodzielną naukę. Gdy inne fragmenty stawiają pytania Twojej interpretacji, wróć do kontekstu. Możesz zapisać: „Tego jeszcze nie rozumiem”. To uczciwy etap poznawania.

5. Jaki konkretny krok z tego wynika?

Zastosowanie powinno wyrastać z sensu tekstu. Może nim być zmiana myślenia o Bogu, wyznanie winy, rozmowa, podziękowanie albo naprawienie szkody. Wybierz mały, nazwany krok. Warto potem sprawdzić, czy faktycznie go podjąłeś.

Spróbujmy: Marek 4:35–41

Uczniowie płyną z Jezusem, nadchodzi burza, a oni reagują strachem. Jezus ucisza wiatr i jezioro, następnie pyta o ich lęk i wiarę. Opowiadanie kończy się pytaniem uczniów o tożsamość Jezusa.

W centrum znajduje się więc także pytanie: kim On jest? Nie wynika stąd obietnica, że osoba wierząca uniknie każdego niebezpieczeństwa. W dalszej lekturze Ewangelii zobaczymy, że uczniowie wciąż będą uczyć się zaufania i mierzyć z trudnościami.

Możliwe zastosowanie: nazwać przed Bogiem własny lęk i zastanowić się, na czym opieram przekonanie, że mogę Mu ufać. Zapisane pytanie do dalszej lektury: co kolejne wydarzenia pokażą o Jezusie?

Notatka do własnej lektury

  1. Fragment i jednozdaniowe streszczenie.
  2. Sytuacja oraz najbliższy kontekst.
  3. Główna myśl o Bogu i człowieku.
  4. Odsyłacz lub pytanie do sprawdzenia.
  5. Jeden krok na dziś.

Wystarczy zeszyt albo zwykła kartka. Najważniejsza jest uważność i gotowość poprawienia własnego rozumienia.