Menu

← Na środek tygodnia

Wiara na co dzień

Bóg pamięta, gdy ludzie zapominają

Są takie okresy życia, w których człowiek robi wszystko, co potrafi. Pozostaje uczciwy, cierpliwy, pomocny. Nie rezygnuje z Boga. A jednak nic się nie zmienia. Ktoś inny dostaje szansę, zostaje zauważony i rusza dalej. A ty zostajesz tam, gdzie byłeś.

Józef znał to uczucie. Najpierw został sprzedany przez braci, później fałszywie oskarżony i wtrącony do więzienia. Tam spotkał podczaszego faraona, któremu wyjaśnił sen. Wiedział, że człowiek ten odzyska swoje stanowisko, dlatego poprosił:

„Jeśli tylko nie zapomnisz o mnie, gdy ci się będzie dobrze powodziło, wyświadcz mi łaskę i wspomnij o mnie przed faraonem, by mnie wydostać z tego więzienia.” 1 Mjż 40,14

Józef nie prosił o wiele. Chciał tylko, żeby ktoś o nim pamiętał. Podczaszy wrócił na dwór faraona. I wtedy czytamy:

„Lecz podczaszy nie pamiętał o Józefie, ale zapomniał o nim.” (1 Mojż. 40:23, BW)

Minęły dwa lata. Dwa lata po tym, jak wydawało się, że drzwi do wolności właśnie się otwierają. I chyba właśnie takie chwile są najtrudniejsze. Kiedy możliwość była blisko, a potem zniknęła. Wiele osób zna to doświadczenie. Ktoś obiecał pomoc i nie wrócił. Ktoś miał pamiętać, zadzwonić, polecić, wesprzeć. Człowiek zrobił swoją część, a potem został pominięty.

Pojawia się wtedy pytanie: Czy skoro ludzie o mnie zapomnieli, Bóg również zapomniał? Historia Józefa odpowiada bardzo wyraźnie: nie. Boży plan nie zatrzymał się ani na chwilę. W odpowiednim czasie faraon miał sny, których nikt nie potrafił wyjaśnić. Dopiero wtedy podczaszy przypomniał sobie o Józefie i powiedział:

„Wspominam dziś moje przewinienia.” (1 Mojż. 41:9, BW)

Nagle to, co przez dwa lata wydawało się zapomniane, stało się kluczowe. Józef został wyprowadzony z więzienia, stanął przed faraonem i tego samego dnia jego życie zmieniło kierunek. Rano był więźniem, a wieczorem stał się człowiekiem odpowiedzialnym za przyszłość Egiptu. Boże opóźnienie nie jest Bożym zapomnieniem.

Józef chciał wyjść z więzienia dwa lata wcześniej. Gdyby tak się stało, być może po prostu odzyskałby wolność. Dwa lata później został wyprowadzony z niego prosto do zadania, do którego Bóg przygotowywał go przez całe wcześniejsze życie. To zmienia spojrzenie na okresy oczekiwania. Czasem Bóg przygotowuje wydarzenia, których nie widzimy. A czasem w okresie pozornej ciszy przygotowuje właśnie nas.

Józef w więzieniu nadal służył. Nadal był odpowiedzialny. Nadal wykorzystywał dar, który otrzymał od Boga. Dlatego kiedy czujesz się zapomniany, nie przestawaj być wierny. Nie wiesz, która zwyczajna rzecz okaże się przygotowaniem do czegoś większego. Nie wiesz, która rozmowa będzie miała znaczenie. Nie wiesz, czego Bóg uczy cię właśnie teraz.

Ludzie mogą nie dostrzec twojej pracy. Mogą zapomnieć o twojej pomocy. Ale Boża pamięć działa inaczej. Prorok Izajasz zapisał: „Czy kobieta może zapomnieć o swoim niemowlęciu (…) ? A choćby nawet one zapomniały, jednak Ja ciebie nie zapomnę.” (Izaj. 49:15, BW)

„Ja ciebie nie zapomnę.”

Może dziś czujesz się pominięty. Może ktoś, na kogo liczyłeś, zawiódł. Może wydaje ci się, że dobre możliwości przechodzą obok. Nie wyciągaj zbyt szybko wniosku, że Bóg zakończył twoją historię. Józef widział zapomnienie człowieka, ale Bóg widział właściwy moment.

Dlatego pozostań wierny. Rób dobrze to, co zostało ci powierzone. Nie przestawaj ufać tylko dlatego, że czas się wydłużył. Ludzie mogą zapomnieć. Bóg pamięta. I czasem jeden dzień wystarczy, aby pokazać, że lata oczekiwania nie były latami zapomnienia.