Wiara na co dzień
Wdowi grosz
Jezus obserwował ludzi wrzucających pieniądze do skarbnicy świątynnej. Wielu bogatych dawało dużo. Uboga wdowa wrzuciła dwa drobne pieniążki, a On zwrócił na nią uwagę uczniów (Mar. 12:41–44).
Jej dar był niewielki w porównaniu z innymi sumami, lecz obejmował wszystko, co miała na utrzymanie. Jezus dostrzegł znaczenie tego gestu. Opis pokazuje, jak różna może być rzeczywista miara ofiary od jej widocznej wielkości.
Warto przeczytać także słowa poprzedzające tę scenę. Jezus ostrzegał przed uczonymi w Piśmie, którzy szukali uznania i pożerali domy wdów (Mar. 12:38–40). Historia ubogiej kobiety zasługuje więc na szczególną wrażliwość wobec człowieka, którego potrzeby łatwo przeoczyć.
Ten fragment zachęca do szczerej hojności. Nie daje podstaw, by wywierać presję na potrzebujących lub żądać od nich środków koniecznych do życia. Wspólnota powinna zauważać zarówno dar, jak i sytuację ofiarodawcy.
Możemy dziś podziękować za dobro, które ktoś uczynił z niewielkich zasobów. Możemy także zapytać, komu trzeba pomóc. Czas, uwaga i życzliwość mają znaczenie, choć nie da się ich zważyć w skarbnicy.
