Na środek tygodnia
Cisza pośród wielu głosów
Żyjemy w epoce, która nie zna ciszy. Dźwięk, obraz, opinia, komentarz, komunikat, to wszystko dociera nieustannie do naszych zmysłów. Nawet rzeczy ważne giną w natłoku słów. A człowiek, choć jest nieustannie „podłączony”, coraz częściej czuje się wewnętrznie pusty i zagubiony.
Biblia pokazuje coś zaskakującego: Bóg rzadko przemawia w hałasie. Prorok Eliasz doświadczył tego w sposób bardzo wyraźny. Pan nie objawił się w wichrze, nie w trzęsieniu ziemi i nie w ogniu, lecz w cichym, łagodnym powiewie (1 Król. 19:12). To moment, który uczy duchowego rozeznania: nie wszystko, co głośne, jest Boże.
Cisza w Biblii nie jest pustką. Jest przestrzenią i miejscem spotkania. Psalmista ujął to bardzo mocno:
„Zatrzymajcie się i poznajcie, że Ja jestem Bogiem” (Ps. 46:11).
Zatrzymanie jest warunkiem poznania. Bez ciszy nie ma słuchania. Bez słuchania wiara staje się tylko zbiorem pojęć. W świecie, który ciągle mówi, cisza bywa niewygodna. Obnaża myśli, lęki, pytania, które łatwo zagłuszyć. A jednak to właśnie tam Bóg w spokoju porządkuje nasze serce. Środek tygodnia to dobry moment, by zadać sobie proste pytanie:
kiedy ostatnio byłem naprawdę cicho przed Bogiem? Bez listy życzeń, bez pośpiechu. Po prostu obecni i słuchający myśli, które pojawiają się, gdy oddalmy się od zgiełku.
Cisza nie rozwiąże wszystkich problemów. Ale ustawi kierunek. Pomoże oddzielić to, co pilne, od tego, co ważne. Uczy, że Bóg nie konkuruje z hałasem świata. On czeka, aż człowiek zrobi Mu miejsce. Tam, gdzie milkną głosy, zaczyna być słyszane Słowo. A tam, gdzie słyszane jest Słowo, rodzi się wiara, pokój i wewnętrzna stabilność.
