Na środek tygodnia
Pełne ręce, puste serce
Grudzień to czas nadmiaru. Sklepy pełne są towarów, reklamy krzyczą o „niezbędnych” zakupach, a kalendarze pękają od spotkań i przygotowań. Paradoks polega na tym, że im więcej rzeczy nas otacza, tym częściej w sercu pojawia się zmęczenie i dziwna pustka. Jakbyśmy mieli wszystko… a jednocześnie brakowało tego, co najważniejsze.
Biblia zna ten problem od dawna. Salomon, człowiek, który miał więcej niż ktokolwiek, napisał z gorzką szczerością:
„Kto miłuje pieniądze, nie nasyci się pieniędzmi” (Kazn. 5:9).
To jedno zdanie obnaża iluzję nadmiaru. Rzeczy obiecują spełnienie, ale nie potrafią go dać. Jezus powiedział jeszcze ostrzej:
„Uważajcie i strzeżcie się wszelkiej chciwości, ponieważ życie człowieka nie polega na obfitości jego mienia” (Łuk. 12:15).
To zdanie brzmi jak zimny prysznic w środku zakupowego szału. Życie nie mierzy się ilością rzeczy, ale jakością serca.
Problemem jednak nie jest posiadanie, lecz przesunięcie środka. Gdy rzeczy zajmują miejsce, które powinno należeć do Boga, serce zaczyna wysychać. Nadmiar nie daje pokoju, a hałas nie daje radości. Człowiek staje się zajęty, ale nie nasycony. W środku tygodnia i pod koniec roku warto się zatrzymać i zapytać:
czy moje ręce są pełne dlatego, że gromadzę, czy dlatego, że potrafię przyjąć to, co naprawdę karmi ma wartość przed Bogiem?
Prawdziwe bogactwo nie mieści się w koszyku zakupowym. Mieści się w ciszy, w wdzięczności, poczuciu spełnienia, w prostocie, w relacji z Bogiem. Jezus nie przyszedł z nadmiarem rzeczy, ale z pełnią życia. Może więc właśnie teraz, pośród promocji i nadmiaru, warto zrobić miejsce w sercu. Gdzie Bóg wraca do centrum, pojawia się radość i sens, a chaos zamienia się w pokój.
