Menu

← Inspiracje szabatowe

Inspiracje szabatowe

Drzewa, które pamiętają

„Trawa usycha, kwiat więdnie, ale słowo Boga naszego trwa na wieki”. (Izaj. 40:8)

Są drzewa, obok których trudno przejść obojętnie. Ich pnie są szerokie, spękane i naznaczone czasem. Konary noszą ślady burz, suszy, mrozu i ludzkiej obecności. Niekiedy takie drzewa otrzymują status pomników przyrody. Chronimy je, ponieważ są rzadkie, stare i cenne. Przetrwały więcej niż jedno ludzkie życie. Pod ich koronami przechodziły kolejne pokolenia.

Dzieci, które bawiły się przy ich korzeniach, dorastały, zakładały rodziny i odchodziły. Zmieniały się granice państw, język, domy, narzędzia i sposoby podróżowania. Ludzie przychodzili z własnymi planami, troskami i przekonaniem, że ich czasy są najważniejsze. Drzewo trwało. Nie znało nazwisk przechodniów ani wydarzeń zapisanych w kronikach. Stało jednak w tym samym miejscu, gdy historia przesuwała się obok niego. Było niemym świadkiem przemijania.

Stare drzewa uczą pokory. Przypominają, że świat nie rozpoczął się wraz z naszym urodzeniem i nie zakończy się wraz z naszym odejściem. Jesteśmy częścią dłuższej opowieści. Otrzymaliśmy dziedzictwo od tych, którzy byli przed nami, a nasze życie pozostawi ślad dla tych, którzy przyjdą później. W podobny sposób świadkiem historii jest Słowo Boże.

Biblia przeszła przez epoki, w których powstawały i upadały imperia. Czytano ją w pałacach, więzieniach, pustynnych namiotach, wiejskich domach i podziemnych miejscach spotkań. Nad jej kartami pochylały się pokolenia ludzi mówiących różnymi językami. Niektórzy znajdowali w niej pociechę, inni oskarżenie własnego sumienia, jeszcze inni nadzieję silniejszą od śmierci.

Zmieniały się filozofie, systemy polityczne i mody intelektualne. Słowo pozostawało.

Prorok Izajasz porównał ludzkie życie do trawy. Wyrasta, rozkwita, a potem znika. Wobec wieczności nawet długie życie człowieka jest krótkie. Słowo Boga trwa, ponieważ jego źródłem nie jest przemijający człowiek. Jest jak korzeń sięgający głębiej niż burze kolejnych stuleci. Takim świadkiem jest również szabat.

Co siedem dni powraca ten sam rytm, ustanowiony u początku stworzenia. Przychodził do ludzi mieszkających w namiotach i do tych, którzy budowali miasta. Witali go patriarchowie, prorocy, Jezus, apostołowie i kolejne pokolenia wierzących. Zmieniał się świat, lecz siódmy dzień nadal przypominał o tym samym Bogu.

„Synowie izraelscy będą przestrzegać szabatu, zachowując szabat w pokoleniach swoich jako przymierze wieczne. Między mną a synami izraelskimi będzie on znakiem na wieki”. (2 Mojż. 31:16–17)

Szabat jest jak stary świadek stojący na granicy pokoleń. Pamięta świat, którego my nie pamiętamy. Jego korzenie sięgają stworzenia, a korona kieruje się ku przyszłemu Królestwu. Mówi o Bogu, który uczynił niebo i ziemię. Przypomina o wyzwoleniu z niewoli. Zapowiada odpocznienie, które nadal pozostaje dla ludu Bożego.

Każde pokolenie próbuje urządzić świat po swojemu. Buduje nowe systemy, wymyśla nowe sposoby życia i z dumą ogłasza, że zaczyna wszystko od początku. Szabat stoi pośród tych zmian jak pomnik pamięci. Mówi, że człowiek nie stworzył samego siebie, czas nie należy wyłącznie do niego, a prawda nie rodzi się wraz z każdą nową epoką.

Stare drzewo nosi ślady burz, które przetrwało. Podobnie Słowo Boże nosi ślady historii. Było odrzucane, zakazywane, palone i wyśmiewane. Nadal jednak przemawia. Szabat także bywał zaniedbywany, zmieniany i odsuwany na bok, a mimo to powraca z każdym siódmym dniem. Nie musi krzyczeć. Wystarczy, że trwa.

Czasami najmocniejsze świadectwo nie polega na głośnych słowach. Polega na wierności. Drzewo nie opowiada o burzach, przez które przeszło. Widać je w jego pniu. Człowiek wierny Bogu także nie zawsze musi mówić o każdej próbie. Jego życie samo staje się świadectwem. Szabat uczy takiego trwania.

Powraca regularnie, gdy tydzień był dobry i gdy przyniósł rozczarowanie. Przychodzi w czasach pokoju i w okresach niepewności. Nie zależy od ludzkich nastrojów ani od zmieniających się opinii. Jest znakiem Bożej stałości w świecie, który nieustannie się zmienia.

Kiedy siadamy pod starym drzewem, możemy poczuć własną małość. Kiedy otwieramy Biblię, stajemy przed prawdą starszą niż nasze przekonania. Kiedy wchodzimy w szabat, dołączamy do długiego szeregu ludzi, którzy przed nami zatrzymywali pracę, modlili się, słuchali Słowa i powierzali życie Bogu. Nie jesteśmy pierwszym pokoleniem wierzących. Nie jesteśmy też ostatnim.

Otrzymaliśmy Słowo i szabat jak żywe dziedzictwo. Naszym zadaniem jest je zachować, przeżyć i przekazać dalej. Tak aby ci, którzy przyjdą po nas, mogli znaleźć w nich ten sam cień, odpoczynek i kierunek. Stare drzewa kiedyś upadną. Pomniki skruszeją. Imiona znikną z ludzkiej pamięci. Słowo Boga pozostanie, a Boży rytm nadal będzie świadczył, że Stwórca nie zapomniał o swoim dziele.

Szabat jest świadkiem starszym od naszych problemów i większym od naszych czasów. Co siedem dni przypomina, że należymy do historii, którą rozpoczął Bóg i którą On sam doprowadzi do końca.