Inspiracje szabatowe
Szabat – list od Boga
„Pamiętaj o dniu szabatu, aby go święcić”. (2 Mojż. 20:8)
Są listy, na które czekamy z niecierpliwością. Są też takie, które przychodzą niespodziewanie i przypominają, że ktoś o nas myśli. Szabat przypomina właśnie taki list. Nie ma koperty, znaczka ani adresu nadawcy. Powraca regularnie, co siedem dni, i za każdym razem niesie tę samą wiadomość:
„Nie zapomniałem o tobie”.
Słowa czwartego przykazania zaczynają się od wezwania: „Pamiętaj”. Człowiek ma pamiętać o dniu, który Bóg pobłogosławił i poświęcił. W tym poleceniu kryje się jednak coś więcej. Skoro Bóg co tydzień przypomina o szabacie, znaczy to, że sam pamięta o człowieku. Pamięta o jego zmęczeniu, ciężarze pracy i troskach, które gromadzą się przez sześć dni.
Pamięta o potrzebie ciszy, wspólnoty i duchowego oddechu.
Szabat jest znakiem Bożej pamięci o ludzkich granicach. Stwórca zna człowieka lepiej, niż człowiek zna samego siebie. Wie, jak łatwo zgubić właściwy rytm życia. Wie, że obowiązki potrafią stopniowo zająć miejsce modlitwy, rodziny i relacji z Nim. Dlatego umieścił w każdym tygodniu wiadomość, której nie można przeoczyć bez poniesienia straty.
Prorok Izajasz zapisał słowa Boga:
„Czy kobieta może zapomnieć o swoim niemowlęciu i nie zlitować się nad dziecięciem swojego łona? A choćby nawet one zapomniały, jednak Ja ciebie nie zapomnę. Oto na moich dłoniach wyrysowałem cię”. (Izaj. 49:15–16)
Człowiek może czuć się pominięty. Może odnieść wrażenie, że jego modlitwy pozostają bez odpowiedzi, a życie innych ludzi układa się łatwiej. Może przez długi czas iść drogą, na której brakuje wyraźnych znaków Bożej obecności. Wtedy nadchodzi szabat. Jest jak kolejna kartka w cotygodniowej korespondencji Boga z człowiekiem.
„Jestem”, „Pamiętam”, „Zatrzymaj się”, „Wróć do Mnie”.
„Twoje życie jest czymś więcej niż praca i zmęczenie”.
Szabat przychodzi zarówno wtedy, gdy tydzień był dobry, jak i wtedy, gdy wszystko się rozsypało. Nie pyta o wyniki. Nie sprawdza, czy człowiek zasłużył na odpoczynek. Pojawia się zgodnie z rytmem ustanowionym przy stworzeniu. Jego regularność świadczy o wierności Boga.
Ludzkie emocje zmieniają się szybko. Jednego dnia jesteśmy pełni wiary, następnego dopada nas zniechęcenie. Nasze plany zawodzą, postanowienia słabną, a pamięć o Bogu bywa przykryta codziennością. Szabat pozostaje stały. Wschody i zachody słońca niosą go przez kolejne pokolenia. W tym sensie każdy szabat jest osobistym przesłaniem. Bóg mówi do człowieka poprzez czas, który wydzielił i uświęcił:
„Świat nie musi przez jeden dzień opierać się na twojej pracy”.
„Możesz odłożyć swoje ciężary”.
„Możesz wrócić do mojego Słowa”.
„Możesz usiąść przy stole z rodziną i wspólnotą”.
„Możesz przypomnieć sobie, kim jesteś”.
Przez sześć dni człowiek łatwo opisuje siebie przez obowiązki: jestem pracownikiem, rodzicem, przełożonym, opiekunem, dłużnikiem, klientem, człowiekiem rozwiązującym problemy. Szabat przypomina tożsamość głębszą od wszystkich ról: jesteś kimś, o kim Bóg pamięta. Prorok Ezechiel nazywa szabat znakiem:
„Dałem im także moje sabaty, aby były znakami między mną a nimi, aby wiedzieli, że Ja, Pan, jestem tym, który ich uświęca”. (Ezech. 20:12)
Znak ma przypominać o rzeczywistości większej niż on sam. Szabat wskazuje na Boga, który nadal działa w człowieku. Uświęcenie nie jest wyłącznie owocem ludzkiego wysiłku. To dzieło Boga. Każdy siódmy dzień przypomina, że Stwórca nie porzucił swojej pracy nad naszym sercem.
Być może mijający tydzień przyniósł rozczarowanie. Być może popełniliśmy błędy, których się wstydzimy. Być może modlitwa była słaba, a wiara chwiejna. Szabat przychodzi mimo wszystko. Jego obecność przypomina, że Boża łaska nadal stoi u drzwi. Kiedy więc w piątkowy wieczór zachodzi słońce, warto pomyśleć, że właśnie nadszedł kolejny list.
Nadawcą jest Bóg. Adresatem jesteś ty. Treść pozostaje krótka:
„Pamiętam o tobie. Zatrzymaj się. Wróć do Mnie. Nadal jesteś w moich dłoniach”.
Szabat jest listem, którego Bóg nie przestaje wysyłać. Przychodzi co siedem dni, aż nadejdzie czas, gdy wiara stanie się oglądaniem, a cotygodniowe znaki ustąpią miejsca wiecznej obecności Boga.
