Menu

← Na środek tygodnia

Na środek tygodnia

Gdy ruiny zaczynają cię obchodzić

Nehemiasz mieszkał daleko od Jerozolimy. Przebywał na dworze perskiego króla, miał odpowiedzialne stanowisko podczaszego i prawdopodobnie prowadził życie znacznie bezpieczniejsze niż jego rodacy w Judei. Mury Jerozolimy nie leżały przed jego domem. Spalone bramy nie utrudniały mu codziennej drogi. Mógł uznać, że to problem innych ludzi. Kiedy jednak przybyli jego bracia, Nehemiasz zapytał ich o Jerozolimę. Usłyszał:

„Ci pozostali, którzy uniknęli niewoli, znajdują się tam, w okręgu, w wielkiej biedzie i pohańbieniu; wszak mur Jeruzalemu jest rozwalony, a jego bramy spalone ogniem” (Neh. 1:3, BW).

Ta wiadomość nie była dla niego kolejną informacją z odległego świata. Nehemiasz nie przeszedł nad nią do porządku dziennego. Napisał:

„A gdy usłyszałem te słowa, usiadłem i zacząłem płakać, i smuciłem się przez szereg dni, poszcząc i modląc się przed Bogiem niebios” (Neh. 1:4, BW).

Odnowa zaczęła się w chwili, gdy człowiek pozwolił, aby cudze ruiny dotknęły jego serca.

Współczesny świat codziennie pokazuje nam wiele ruin. Rozbite rodziny, osłabione wspólnoty, zagubione dzieci, samotnych starszych ludzi, ludzi tracących wiarę i sens życia. Można się do tego przyzwyczaić. Można uznać, że tak już jest, że jedna osoba niewiele zmieni, że odpowiedzialność spoczywa na kimś innym. Nehemiasz uczy innej postawy. Najpierw zapytał. Potem wysłuchał. Następnie zapłakał i zaczął się modlić.

Nie każda łza prowadzi do działania. Nie każde wzruszenie zmienia rzeczywistość. Nehemiasz nie zatrzymał się jednak na emocjach. Jego modlitwa nie była ucieczką od odpowiedzialności. Stała się początkiem przygotowania.

Przez wiele tygodni nosił sprawę Jerozolimy w sercu. Gdy król zauważył jego smutek i zapytał, czego potrzebuje, Nehemiasz wiedział, o co prosić. Potrzebował zgody na podróż, czasu, listów zapewniających bezpieczny przejazd oraz drewna na odbudowę bram. Modlił się, ale także myślał, liczył i planował.

„Wtedy pomodliłem się do Boga niebios, a następnie rzekłem do króla…” (Neh. 2:4–5, BW).

To ważna kolejność: modlitwa i odpowiedź. Zaufanie Bogu i konkretny krok. Nehemiasz nie używał modlitwy jako usprawiedliwienia dla bierności. Nie powiedział: „Skoro Bóg chce odbudować Jerozolimę, sam wszystko uczyni”. Rozumiał, że Boża odpowiedź może przyjść właśnie przez człowieka, który jest gotowy podjąć zadanie.

Po przybyciu do Jerozolimy Nehemiasz także nie rozpoczął od przemówienia. Nocą obejrzał zniszczone mury. Chciał poznać rzeczywisty stan miasta. Wiara nie wymaga zamykania oczu na fakty. Przeciwnie – pozwala spojrzeć na ruinę bez ucieczki, ponieważ wie, że ruina nie musi być ostatnim rozdziałem. Dopiero potem powiedział do mieszkańców:

„Nuże! Odbudujmy mur Jeruzalemu, abyśmy już nie byli pohańbieni” (Neh. 2:17, BW).

Nie powiedział: „Odbudujcie”. Powiedział: „Odbudujmy”. Prawdziwy przywódca nie stoi z boku i nie wylicza cudzych zaniedbań. Wchodzi w środek pracy. Nie pyta jedynie, kto zawinił, lecz co można teraz odbudować.

Praca nie przebiegała spokojnie. Pojawiły się drwiny, groźby, zmęczenie i wewnętrzne napięcia. Przeciwnicy chcieli zatrzymać odbudowę. Robotnicy musieli pracować przy murze, pozostając jednocześnie gotowi do obrony. Nehemiasz nie obiecywał łatwej drogi. Przypominał jednak:

„Nie bójcie się ich! Pamiętajcie o Panu, wielkim i strasznym, i walczcie za swoich braci, swoich synów i córki, swoje żony i domy” (Neh. 4:8, BW).

Mur został odbudowany w pięćdziesiąt dwa dni. To, co przez lata pozostawało symbolem porażki, zostało podniesione przez ludzi, którzy uwierzyli, że z Bogiem można zacząć od nowa. Historia Nehemiasza stawia nam niewygodne pytanie: jakie ruiny przestały nas już obchodzić?

Może przyzwyczailiśmy się do chłodu w relacji. Do duchowej obojętności. Do zaniedbanej modlitwy. Do wspólnoty, w której każdy czeka, aż pierwszy krok zrobi ktoś inny. Może od dawna widzimy pęknięcia, ale nauczyliśmy się obok nich przechodzić. Nehemiasz przypomina, że odbudowa zaczyna się wtedy, gdy człowiek przestaje mówić: „To nie moja sprawa”.

Środek tygodnia jest dobrym momentem, aby obejrzeć własne mury. Bez udawania, bez rozpaczy i bez szukania winnych. Ruiny nie muszą świadczyć o tym, że Bóg zakończył swoją pracę. Czasem są miejscem, w którym właśnie rozpoczyna odbudowę. Może czeka jedynie na człowieka, który zapyta, zapłacze, pomodli się, przygotuje plan i powie:

„Nuże! Odbudujmy”.