Menu

← Na środek tygodnia

Na środek tygodnia

Dość chodzenia wokół tej góry

Są takie etapy życia, w których człowiek ma wrażenie, że ciągle wraca do tego samego miejsca. Ten sam problem. Ten sam lęk. Ta sama rozmowa odkładana na później. Ta sama decyzja, której nie można podjąć. Zmienią się dni, miesiące i okoliczności, ale wewnętrznie człowiek nadal krąży wokół tej samej góry.

Izrael znał to doświadczenie bardzo dobrze. Po latach wędrówki po pustyni Bóg powiedział do ludu:

„Dosyć już krążyliście wokół tej góry; zwróćcie się na północ.” (5 Mojż. 2:3, BW)

To zdanie brzmi niemal jak duchowy rozkaz przebudzenia. Dosyć krążenia. Czas zmienić kierunek.

Izraelici przez długi czas poruszali się po pustyni. Ich droga była konsekwencją wcześniejszych decyzji, niewiary i lęku. Pierwsze pokolenie, które wyszło z Egiptu, nie chciało wejść do Ziemi Obiecanej. Zwiadowcy zobaczyli miasta, mury i olbrzymów, a lud przestraszył się bardziej ludzi niż zaufał Bogu. I dlatego droga, która mogła prowadzić naprzód, zamieniła się w wieloletnie krążenie.

To bardzo trafny obraz duchowego życia. Czasem człowiek nie stoi w miejscu. Jest aktywny. Pracuje, planuje, modli się, rozmawia, podejmuje kolejne próby. Z zewnątrz wygląda, jakby był w ruchu. A jednak po pewnym czasie odkrywa, że znajduje się dokładnie tam, gdzie wcześniej. Można być bardzo zajętym i jednocześnie nie iść naprzód.

Można latami analizować ten sam problem, zamiast podjąć decyzję. Można ciągle wracać do starej krzywdy. Można pielęgnować ten sam lęk. Można prosić Boga o prowadzenie, choć odpowiedź już dawno znajduje się w Jego Słowie. Można nawet modlić się o zmianę, a jednocześnie bronić wszystkiego, co tę zmianę uniemożliwia.

Wtedy słowa skierowane do Izraela zaczynają brzmieć bardzo osobiście: Dosyć już krążyłeś wokół tej góry. Nie każda góra jest przeszkodą do usunięcia. Czasem trzeba po prostu przestać wokół niej chodzić. Są sprawy, których nie rozwiążemy kolejną analizą. Potrzebują decyzji. Są pytania, na które odpowiedź nie stanie się wyraźniejsza po setnym rozważeniu. Trzeba zaufać i zrobić krok.

Izrael otrzymał jeszcze jedno polecenie:

„Zwróćcie się na północ.”

Bóg nie tylko powiedział, czego mają przestać robić. Wskazał nowy kierunek. To bardzo ważne. Duchowa zmiana nie polega jedynie na porzuceniu czegoś starego. Potrzebuje czegoś, ku czemu można pójść. Nie wystarczy powiedzieć: „Nie chcę już żyć w lęku”. Trzeba zacząć uczyć się zaufania. Nie wystarczy przestać rozpamiętywać krzywdę. Trzeba rozpocząć drogę przebaczenia.

Nie wystarczy powiedzieć: „Chcę być bliżej Boga”. Trzeba znaleźć czas na Słowo i modlitwę. Nie wystarczy narzekać na duchową stagnację. Trzeba wykonać pierwszy krok, który od dawna odkładamy.

Najtrudniejsze w tej historii jest to, że góra staje się z czasem znajoma. Można się przyzwyczaić nawet do rzeczy, które nas ograniczają. Stary problem bywa niewygodny, ale przewidywalny. Znamy jego kształt, potrafimy o nim mówić, nauczyliśmy się z nim żyć. Nowa droga jest mniej bezpieczna. Izrael musiał przestać chodzić po znanym terenie i ruszyć w stronę ziemi, której jeszcze nie posiadał.

Wiara zawsze zawiera taki moment. Bóg mówi: idź dalej, zanim człowiek zobaczy całą drogę. To dlatego Księga Przypowieści przypomina:

„Zaufaj Panu z całego swojego serca i nie polegaj na własnym rozumie. Pamiętaj o Nim na wszystkich swoich drogach, a On prostować będzie twoje ścieżki.” (Przyp. 3:5–6, BW)

Środek tygodnia jest dobrym miejscem na takie zatrzymanie. Początek tygodnia już za nami, koniec jeszcze przed nami. Można na chwilę spojrzeć na swoją drogę i zapytać: Czy naprawdę idę naprzód, czy tylko poruszam się wokół tego samego problemu? Być może twoją górą jest lęk przed zmianą. Może poczucie krzywdy.

Może przyzwyczajenie, które od dawna osłabia twoją wiarę. Może decyzja, o której wiesz, że trzeba ją podjąć. Może modlitwa, którą trzeba zamienić w działanie. Nie każda trudność zniknie od razu. Nie każda góra zostanie przesunięta. Ale czasem największym przełomem nie jest zmiana okoliczności. Jest nim zmiana kierunku. Bóg prowadził Izrael przez pustynię, ale pustynia nie była jego przeznaczeniem. Miała być etapem.

Tak samo nie wszystko, przez co dziś przechodzisz, ma stać się twoim stałym miejscem zamieszkania. Nie buduj domu na drodze przejściowej. Nie przyzwyczajaj się do duchowego krążenia. Nie nazywaj cierpliwością tego, co w rzeczywistości jest lękiem przed krokiem naprzód. Być może właśnie dziś warto usłyszeć słowa:

„Dosyć już krążyliście wokół tej góry.”

A potem zrobić coś prostego. Odwrócić się. Wybrać kierunek. I ruszyć. Bo Bóg, który prowadził cię aż dotąd, nie przyprowadził cię pod tę górę po to, żebyś chodził wokół niej przez całe życie.