Menu

← Na środek tygodnia

Na środek tygodnia

Nie porównuj swojej drogi

Po zmartwychwstaniu Jezus rozmawia z Piotrem nad Jeziorem Tyberiadzkim. To była niezwykła rozmowa. Piotr został właśnie podniesiony po swoim upadku. Trzykrotnie wyznał miłość do Mistrza i usłyszał powołanie do dalszej służby. Można powiedzieć, że właśnie odzyskał grunt pod nogami. I wtedy dzieje się coś bardzo ludzkiego. Piotr odwraca się i widzi Jana. Natychmiast pojawia się pytanie:

„Panie, a co z tym?” (Jan 21:21, BW)

Jakże znajomo brzmią te słowa. To pytanie nie dotyczy tylko Jana, bo pojawia się wszędzie tam, gdzie człowiek zaczyna porównywać swoją drogę z drogą innych ludzi. Dlaczego jemu się powodzi bardziej? Dlaczego ona ma łatwiej? Dlaczego jego modlitwy wydają się wysłuchiwane szybciej? Dlaczego on otrzymał taki dar, a ja nie?

Dlaczego ich życie wygląda inaczej niż moje? Porównywanie jest jedną z najstarszych ludzkich skłonności. Już Kain patrzył na Abla. Bracia patrzyli na Józefa. Saul patrzył na Dawida. Uczniowie porównywali się między sobą. Nic się nie zmieniło. Problem polega na tym, że porównując się z innymi, człowiek przestaje patrzeć na swoją drogę.

Odpowiedź Jezusa dla Piotra jest krótka i stanowcza:

„Jeśli chcę, aby ten pozostał, aż przyjdę, co tobie do tego? Ty chodź za mną.” (Jan 21:22, BW)

To jedno z najbardziej wyzwalających zdań w całej Biblii. Jezus nie wyjaśnia przyszłości Jana, nie porównuje uczniów i nie tłumaczy swoich decyzji. Zwraca uwagę Piotra na jedyną rzecz, za którą naprawdę odpowiada:

„Ty chodź za mną.”

Każdy człowiek otrzymuje inną drogę. Abraham otrzymał obietnicę i musiał czekać dziesiątki lat. Józef przeszedł przez niewolę i więzienie. Mojżesz spędził wiele lat na pustyni, zanim rozpoczął swoje najważniejsze dzieło. Jan Chrzciciel przygotował drogę Mesjaszowi, ale nie zobaczył rozwoju Kościoła. Jan dożył późnej starości, Piotr poniósł męczeńską śmierć.

Bóg nie prowadzi wszystkich jednakowo.

W naturze również trudno znaleźć dwa identyczne drzewa. Jedno rośnie szybko, inne wolno. Jedno wydaje owoce wcześniej, inne później. Jedno rośnie na zboczu góry, inne nad wodą. Każde rozwija się według warunków, które przygotował Stwórca. Tak samo jest z ludźmi. Porównywanie odbiera radość z własnej drogi. Człowiek zaczyna żyć cudzym życiem zamiast swoim. Przestaje dostrzegać własne błogosławieństwa, bo skupia się na tym, czego otrzymali inni.

Co gorsza, porównywanie często prowadzi do dwóch skrajności. Jeśli wydaje nam się, że jesteśmy lepsi, rodzi się pycha. Jeśli uznajemy się za gorszych, pojawia się zazdrość lub zniechęcenie. W obu przypadkach tracimy pokój. Dlatego apostoł Paweł pisał:

„Każdy niech bada własne postępowanie, a wtedy będzie miał powód do chluby tylko z siebie samego, a nie w porównaniu z drugim.” (Gal. 6:4, BW)

Środek tygodnia jest dobrym momentem, aby przestać patrzeć na cudzą drogę i wrócić do własnej. Być może ktoś osiągnął więcej. Być może ktoś otrzymał inne możliwości. Być może ktoś idzie szybciej. Ale Jezus nie zapyta nas o życie innych ludzi. Zapyta o nasze. Nie o to, jak wypadaliśmy na tle innych, lecz czy byliśmy wierni tam, gdzie nas postawił.

Może właśnie dlatego najważniejsze słowa w tej historii nie brzmią: „Co z nim?”, lecz:

„Ty chodź za mną.”

To wezwanie jest aktualne także dzisiaj. Nie oglądaj się nieustannie na innych. Nie mierz swojej wartości cudzymi osiągnięciami. Nie oceniaj swojej drogi na podstawie cudzej mapy. Bóg nie pisze kopii historii. Pisze historię twojego życia. A to oznacza, że droga, którą cię prowadzi, nie musi przypominać żadnej innej. I właśnie dlatego może być piękna, wartościowa i pełna sensu.

Twoim celem nie jest być kimś innym. Twoim celem jest wiernie iść za Tym, który powiedział:

„Ty chodź za mną.”