Na środek tygodnia
Studnie, które trzeba odkopać
Nie każda susza oznacza, że zabrakło źródła. Czasem źródło nadal istnieje, tylko zostało zasypane.
Izaak doświadczył tego dosłownie. Po śmierci Abrahama Filistyńczycy zasypali studnie wykopane jeszcze przez jego ojca. W świecie starożytnym nie był to drobny akt złośliwości. Studnia oznaczała życie. Bez niej nie było wody dla ludzi, zwierząt ani pól. Zasypać studnię znaczyło odciąć dostęp do przyszłości. Kiedy Izaak wrócił na te tereny, czytamy:
„Izaak odkopał na nowo studnie z wodą, które wykopano za czasów Abrahama, jego ojca, a które Filistyńczycy zasypali po śmierci Abrahama.” (1 Mojż. 26:18, BW)
Warto zwrócić uwagę na jedno: Izaak wiedział, gdzie kopać. Nie zaczynał od przypadkowych poszukiwań. Wiedział, że pod warstwą ziemi wciąż znajduje się woda. Trzeba było jedynie usunąć to, co przez lata nagromadziło się nad źródłem. To bardzo trafny obraz życia duchowego.
Czasem człowiek mówi: „Nie mam już takiej wiary jak kiedyś”. Modlitwa stała się rzadsza. Biblia stoi na półce. Wdzięczność ustąpiła miejsca pośpiechowi. Relacje, które kiedyś były ważne, zostały zaniedbane. To, co dawniej dawało siłę, przysypały obowiązki, zmęczenie, rozczarowania albo zwykłe przyzwyczajenie. Wtedy pojawia się pokusa, żeby szukać czegoś zupełnie nowego.
A może czasem trzeba zrobić coś prostszego: odkopać starą studnię. Może nie potrzebujesz nowego źródła. Może potrzebujesz wrócić do tego, co kiedyś naprawdę karmiło twoją wiarę. Do spokojnego czytania Słowa, modlitwy, która nie jest listą próśb, lecz rozmową z Bogiem i innych dobrych praktyk, które budowały i pogłębiały twoją wiarę.
Studnia Izaaka miała jeszcze jedną cechę. Trzeba było przy niej pracować. Zasypanie następuje czasem powoli, niemal samo. Odkopywanie wymaga wysiłku.
Tak samo jest z życiem duchowym. Zaniedbanie często nie ma jednej konkretnej daty. Człowiek nie budzi się rano z decyzją: „Od dziś przestanę dbać o swoją wiarę”. Raczej opuszcza jedną modlitwę, potem kolejną. Zaczyna czytać Słowo coraz rzadziej. Stopniowo ziemia przykrywa miejsce, z którego kiedyś płynęła woda. Powrót wymaga decyzji.
Izaak nie tylko odkopywał dawne studnie. Kopał także nowe. Przy jednej wybuchł spór, przy następnej kolejny. Nazwał je Esek i Sytna – słowa przypominające o sporze i wrogości. Dopiero przy następnej studni nie było konfliktu. Izaak nazwał ją Rechobot i powiedział:
„Teraz Pan dał nam przestrzeń, abyśmy się rozmnażali w tej ziemi.” (1 Mojż. 26:22, BW)
To kolejna ważna lekcja: powrót do źródeł nie oznacza powrotu do przeszłości w każdym szczególe. Izaak zachował to, co było dobre po Abrahamie, ale jednocześnie szedł dalej. Odkopywał stare studnie i kopał nowe. Tak powinna wyglądać dojrzała wiara. Nie trzeba odrzucać wszystkiego, co stare, tylko dlatego, że jest stare. Nie trzeba też kurczowo trzymać się każdej dawnej formy. Trzeba rozpoznać, gdzie naprawdę jest woda.
Źródłem pozostaje Słowo Boże. Modlitwa nadal ma znaczenie. Wierność, przebaczenie, wdzięczność, uczciwość i wspólnota nie przestały działać tylko dlatego, że świat stał się szybszy i bardziej nowoczesny. Środek tygodnia jest dobrym momentem, żeby zatrzymać się przy własnych studniach. Co w moim życiu zostało zasypane? Może Biblia, którą kiedyś czytałem z zainteresowaniem.
Może modlitwa, na którą kiedyś znajdowałem czas. Może relacja z człowiekiem, którego stopniowo przestałem zauważać. Może zdolność do wdzięczności. Może prostota wiary, którą przykryły dyskusje, problemy i tysiące innych spraw. Nie wszystko trzeba budować od początku. Pod ziemią może nadal być woda. Trzeba tylko wiedzieć, gdzie wrócić – i mieć odwagę zacząć kopać.
Duchowa odnowa zaczyna się od powrotu do źródła, które nigdy nie przestało dawać życia.
