Inspiracje szabatowe
Szabat a przykazanie: „Nie kradnij”
W Dekalogu obok słów: „Nie będziesz kradł” (Wj 20:15) znajdujemy także przykazanie: „Pamiętaj o dniu szabatu, aby go święcić.” Na pierwszy rzut oka te dwa przykazania wydają się zupełnie różne. Jedno dotyczy relacji z ludźmi, drugie z Bogiem. A jednak istnieje między nimi głęboka duchowa więź.
Kiedy człowiek pracuje w dzień, który Bóg ogłosił dniem odpoczynku, w pewnym sensie zabiera coś, co nie należy do niego. Bóg powiedział wyraźnie: „Siódmy dzień jest sabat PANA, Boga twego” (Wj 20:10). To dzień należący do Niego. Wtedy, gdy poświęcamy ten dzień na własne sprawy, kradniemy czas Bogu, tak jak złodziej zabiera cudze dobra.
To przykazanie uczy nas, że kradzież nie dotyczy tylko pieniędzy czy rzeczy materialnych. Można też okradać Boga z należnej Mu chwały, uwagi i obecności. Prorok Malachiasz pisał:
„Czy człowiek może okradać Boga? A jednak mnie okradacie… w dziesięcinach i ofiarach.” (Mal 3:8)
Jeśli więc ktoś okrada Boga z darów, może też okradać Go z czasu, który On oddzielił dla siebie. A przecież szabat to nie ciężar, ale przywilej. To czas, który Bóg oddaje człowiekowi po to, by ten mógł odpocząć, odbudować się i być bliżej swojego Stwórcy. Zatrzymując się w szabat, oddajemy Bogu to, co Jemu się należy. Przywracamy właściwą proporcję: sześć dni na nasze sprawy, jeden na sprawy Boga. To nie strata, ale zysk, duchowy i życiowy.
„Oddajcie więc każdemu to, co mu się należy… komu cześć – cześć.” (Rz 13:7)
Szabat uczy nas, że prawdziwa uczciwość wobec Boga to także uczciwość w gospodarowaniu czasem. Nie można „pożyczać” Bożego dnia na własne cele. Szabat to czas zwrócony Bogu, a więc nie utrata, ale odzyskane bogactwo serca.
