Menu

← Inspiracje szabatowe

Inspiracje szabatowe

Głos, który przychodzi po burzy

„Rzekł więc do niego: Wyjdź i stań na górze przed Panem. A oto Pan przechodził, a wicher potężny i silny, wstrząsający górami i kruszący skały szedł przed Panem; lecz w tym wichrze nie było Pana. A po wichrze było trzęsienie ziemi, lecz w tym trzęsieniu ziemi nie było Pana. Po trzęsieniu ziemi był ogień, lecz w tym ogniu nie było Pana. A po ogniu cichy łagodny powiew.” (1 Król. 19:11.12)

Są takie chwile, gdy człowiek bardzo pragnie poczuć Boga. Nie tylko wierzyć, że On jest, ale poczuć Jego obecność, tak wyraźnie, jak dotyk wiatru, jak ciepło słońca na twarzy. Eliasz też tego pragnął. Uciekł na pustynię, zmęczony ludźmi, zawiedziony sobą i światem. Chciał spotkać Boga w Jego mocy, w znaku, który obudzi i wzmocni to, co w nim martwe.

I rzeczywiście, przyszła potęga. Wicher, który łamał skały, trzęsienie ziemi i ogień. Ale Boga w tym nie było. Bóg nie przyszedł z hukiem. Nie zawsze działa tak, jak byśmy chcieli, czyli przez cud, moc czy emocję. Czasem przychodzi dopiero po wszystkim. Wtedy, gdy ustaje hałas. Gdy człowiek zostaje sam i zaczyna słuchać ciszy.

To właśnie wtedy Eliasz usłyszał szmer łagodnego powiewu. Był to głos, który przyszedł, aby go podnieść. W tej ciszy Bóg był bliżej niż kiedykolwiek. Szabat jest jak ten moment. To dzień, kiedy Bóg wciąż posyła żywioły naszego tygodnia – prace, zmagania, obowiązki, ale na końcu, gdy wszystko cichnie, On sam przychodzi w delikatnym powiewie.

Czasami próbujemy znaleźć Boga w emocjach, w mocnych doświadczeniach, w zgiełku religijności. A On czeka, aż znajdziemy Go w ciszy, w prostym wieczornym rozpoczęciu szabatu lub w pokoju, który nie potrzebuje słów.