Menu

Artykuł 15 / 108 · Pismo, tradycja i dogmaty

Kto ma prawo rozstrzygać, co jest prawdą?

W sporach religijnych pada pytanie: „Kto ma prawo powiedzieć, jak należy rozumieć Biblię?”. Zanim odpowiemy, sprawdźmy, jak tę odpowiedzialność opisują obie strony.

1–2 minuty lektury · materiał do samodzielnego studium

W tym artykule
  1. Nauczanie katolickie
  2. Analiza biblijna
  3. Wnioski
  4. Do własnej lektury
  5. Pytanie do sumienia
  6. Dokumenty i świadectwa

01 · Nauczanie katolickie

Jak przedstawia się tę sprawę w katolicyzmie?

Konstytucja soborowa Dei verbum 10 i Katechizm 85–87 powierzają Urzędowi Nauczycielskiemu autentyczną interpretację Słowa Bożego. Dokumenty podkreślają, że urząd ten ma służyć Objawieniu i przekazywać otrzymaną naukę. Katolicyzm zachęca równocześnie wiernych do lektury Biblii.

02 · Analiza biblijna

Co znajdujemy w Piśmie Świętym?

Berejczycy samodzielnie porównywali głoszenie Pawła z Pismami (Dz 17,11). Apostoł ostrzega przed inną Ewangelią, niezależnie od autorytetu głosiciela (Ga 1,8–9). W Dz 15 spór jest rozpatrywany wspólnie, w świetle świadectw i Pisma.

03 · Wnioski

Co warto z tego wywnioskować?

Biblia potwierdza potrzebę nauczycieli i odpowiedzialności za wspólnotę. Pytanie dotyczy tego, czy Jezus powierzył jednej późniejszej strukturze wyłączne i ostateczne prawo do rozstrzygania znaczenia Objawienia.

Teksty do własnej lektury

Dz 17,10–12; Dz 15,6–22; Ga 1,8–9

Dokumenty i świadectwa

  1. Sobór Watykański II, Dei verbum, 7–12 i 21–25
  2. Katechizm Kościoła Katolickiego, 84–95
  3. Sobór Watykański II, Lumen gentium, 25 i 37

Wersety biblijne podano do samodzielnej lektury. Przy dokumentach zewnętrznych dostępne są teksty źródłowe, niekiedy po angielsku lub łacinie.

Wróć na początek artykułu ↑