Słowo „powołanie” brzmi poważnie. Dla jednych oznacza służbę, dla innych zawód, szczególną misję albo odkrycie jednej rzeczy, do której człowiek został stworzony. Problem zaczyna się wtedy, gdy zwyczajne życie wydaje się niewystarczające, dopóki nie potrafimy nazwać swojego „wielkiego powołania”.
Czy Biblia rzeczywiście uczy, że każdy wierzący ma znaleźć wyjątkową, indywidualną misję? A może najpierw jesteśmy powołani do wierności, dojrzałości i służby tam, gdzie już jesteśmy?
Skąd wzięła się presja, żeby być wyjątkowym?
Mam wrażenie, że samo słowo „powołanie” zaczęło znaczyć dziś coś bardzo indywidualnego: muszę odkryć jedną szczególną rzecz, która uczyni moje życie ważnym. Jeśli jej nie znajduję, czuję się jak ktoś, kto nie odczytał instrukcji do własnego życia.
I dochodzi do tego kultura, która nieustannie mówi: „zostaw po sobie ślad”, „zrób coś wielkiego”, „odkryj swój potencjał”. To brzmi motywująco, ale może też sprawić, że zwyczajne życie zaczynamy traktować jak porażkę.
W Nowym Testamencie słowo „powołanie” bardzo często dotyczy przede wszystkim wezwania do Chrystusa, do świętości, do życia zgodnego z Ewangelią. To jest fundament. Dopiero później możemy rozmawiać o konkretnych darach, zadaniach czy odpowiedzialności.
Czyli człowiek może być wierny Bogu, wychowywać dzieci, dobrze pracować, pomagać ludziom i nie mieć jednej wielkiej etykiety na swoje życie?
Oczywiście. Biblia nie przedstawia zwyczajnej wierności jako życia drugiej kategorii.
Talenty nie są rankingiem wartości
Ale przecież Jezus mówił o talentach. Paweł pisał o darach. Czy to nie znaczy, że każdy ma coś szczególnego do wykonania?
Ma coś do wniesienia. To jednak nie znaczy, że każdy ma być wyjątkowy w sensie publicznym. W ciele jedne części są bardziej widoczne, inne mniej, a wszystkie są potrzebne.
Najgorsze jest chyba porównywanie. Ktoś mówi, ktoś prowadzi, ktoś tworzy, a ja robię rzeczy niewidoczne. I zaczynam myśleć, że moje życie duchowe jest słabsze.
Paweł w 1 Kor. 12 dokładnie przeciw temu występuje. Wspólnota nie może być zbudowana wyłącznie z ludzi pełniących role widoczne. Dar jest dla wspólnego dobra, a nie po to, by budować poczucie własnej wyjątkowości.
Czy powołanie jest jednym zawodem na całe życie?
Ludzie czasem mówią: „muszę znaleźć pracę zgodną z powołaniem”. Co, jeśli ktoś przez trzydzieści lat wykonuje zwyczajny zawód?
Może właśnie tam realizuje część swojej odpowiedzialności: uczciwie pracuje, utrzymuje rodzinę, jest rzetelny wobec ludzi. Nie każda praca musi być pasją, żeby miała znaczenie.
Do tego sytuacje się zmieniają. Człowiek może w jednym okresie życia opiekować się dziećmi, później rodzicami, potem wejść w jakąś służbę. Próba znalezienia jednego zadania „na zawsze” może być sztuczna.
Biblia częściej uczy wierności w aktualnej odpowiedzialności niż obsesyjnego poszukiwania ukrytej misji. Oczywiście warto rozpoznawać zdolności i okazje, lecz nie wolno z tego robić nowej formy niepokoju.
A jeśli nic szczególnego nie czuję?
Co powiedzieć osobie, która nie czuje żadnego szczególnego wezwania?
Najpierw chyba zdjąć z niej ciężar. Nie każda dobra decyzja musi zostać poprzedzona wyjątkowym przeżyciem.
Można pytać prościej: jakie obowiązki już mam? Jakie potrzeby widzę? Co umiem? Gdzie mogę być pożyteczny? Jakie drzwi rzeczywiście są otwarte?
I czy to, co chcę robić, służy tylko mojej potrzebie znaczenia, czy rzeczywiście komuś pomaga.
To dobre pytanie. Czasem „szukanie powołania” jest szukaniem miejsca, w którym będę podziwiany.
Zwyczajność też może być święta
Czyli można przeżyć dobre chrześcijańskie życie bez wielkiego projektu?
Tak. Wierność małżeńska, uczciwa praca, troska o dzieci, pomoc słabszym, dotrzymywanie słowa, życie w prawdzie - to nie są małe rzeczy tylko dlatego, że nie trafiają na scenę.
Może jednym z najważniejszych odkryć dorosłości jest zgoda na to, że życie nie musi wyglądać spektakularnie, żeby było wartościowe.
I wtedy paradoksalnie łatwiej służyć. Nie muszę stale udowadniać, że jestem kimś wyjątkowym.
Po rozmowie
Biblijne powołanie zaczyna się od przynależności do Boga i życia zgodnego z Jego wolą. Konkretne dary, zadania i role są ważne, ale nie tworzą hierarchii wartości ludzi.
Presja bycia wyjątkowym może odebrać wdzięczność za zwyczajną wierność. Warto rozpoznawać zdolności i odpowiedzialność, lecz bez przekonania, że życie ma znaczenie dopiero wtedy, gdy zostanie nazwane wielką misją.
Zostań z tym pytaniem
1. Czy traktuję zwyczajne obowiązki jako coś mniej wartościowego niż „wielką służbę”?
2. Czy moje szukanie powołania prowadzi do większej odpowiedzialności, czy raczej do ciągłego niezadowolenia?
3. Jakie dary i możliwości rzeczywiście zostały mi powierzone dzisiaj?
4. Czy potrafię cieszyć się służbą, której nikt nie zauważa?
5. Co byłoby dla mnie trudniejsze: zrobić coś wielkiego czy przez lata wiernie robić coś zwyczajnego?
Teksty do dalszego przeczytania
Mat. 25:14–30; Rzym. 12:3–8; 1 Kor. 7:17–24; 1 Kor. 12:4–27; Efez. 4:1–16; Kol. 3:17,23–24; 1 Tes. 4:9–12.
