Menu
☰ Spis treści
ZAKOŃCZENIE

Co pozostaje po zamknięciu książki?

Poznaliśmy ludzi, którzy pragnęli odpoczynku, lecz wciąż znajdowali powody, by odłożyć go na później. Jedni bali się jutra, inni szukali bezpieczeństwa w gromadzeniu dóbr, jeszcze inni nie potrafili przerwać pracy ani uwolnić myśli od obowiązków. Obok tych trudności pojawiły się religijna presja, przywiązanie do własnej interpretacji i lęk przed odmiennością. Wszystkie te doświadczenia skłaniają do pytania o naszą gotowość do posłuszeństwa poznanemu słowu Boga.

Manna uczyła zaufania, a przypowieść o bogaczu odsłoniła złudzenie, że przyszłość można sobie zagwarantować. Marta przypomniała o pierwszeństwie tego, co najważniejsze. Kupcy z ksiąg Nehemiasza i Amosa pokazali, jak decyzje gospodarcze dotykają sprawiedliwości. Ewangeliczne uzdrowienia postawiły w centrum człowieka; Izajasz i Ezechiel przywołali temat przynależności i wierności. W końcu zaproszenie na ucztę oraz obietnica z Listu do Hebrajczyków skierowały nas ku osobistej odpowiedzi.

Pytania psychologiczne pomagają rozpoznawać nasze przyzwyczajenia, obawy i sposoby usprawiedliwiania wyborów. O obowiązywaniu szabatu rozstrzygamy jednak na gruncie Biblii. Bóg pobłogosławił siódmy dzień przy stworzeniu. W Dekalogu polecił go święcić, zapewniając odpoczynek również ludziom zależnym od naszych decyzji. Jezus zachowywał szabat i wskazywał jego związek z dobrem człowieka. List do Hebrajczyków przywołuje Boży odpoczynek i posługuje się określeniem związanym z szabatem. Łączne świadectwo tych tekstów jest mocnym argumentem za trwałym znaczeniem czwartego przykazania.

Trzeba zarazem uczciwie zbadać fragmenty, które bywają odczytywane odmiennie: Kol. 2:16-17, Rzym. 14:5-6 oraz Gal. 4:10-11. Przedstawienie trudności nie osłabia powagi tego, co zostało już powiedziane w Piśmie. Chroni za to przed zbyt łatwym rozstrzyganiem sporu. Przekonanie dojrzewa wtedy, gdy wytrzymuje spotkanie z najsilniejszymi zastrzeżeniami.

Rozważając czwarte przykazanie, warto pamiętać również o innych. Biblijny odpoczynek obejmuje domowników, pracowników, przybysza, a nawet zwierzęta. Jezus przypomina, że w szabat należy czynić dobro. Jeżeli moja praktyka religijna odbiera innym spokój, godność lub możliwość pomocy, powinienem jeszcze raz zbadać sposób, w jaki ją rozumiem.

Gdy po uważnym studium uznaję, że Bóg nadal wzywa mnie do święcenia siódmego dnia, decyzja powinna otrzymać konkretny kształt. Może zacząć się od spokojnej rozmowy w rodzinie, uporządkowania obowiązków przed szabatem, rozmowy o grafiku pracy i troski o odpoczynek tych, za których odpowiadam. Niektóre zmiany wymagają czasu, odwagi i pomocy innych. Warto rozwiązywać trudności roztropnie, bez lekceważenia realnych kosztów.

Nikt nie może podjąć tej decyzji za moje sumienie. Mogę jeszcze raz przeczytać trudne fragmenty, porównać stanowiska i sprawdzić własne powody. Potem pozostaje pytanie, od którego nie uwolni mnie kolejny dzień pracy ani następny argument: co uczynię z tym, co sam rozpoznałem jako Bożą wolę? Szabat przychodzi co tydzień. Za każdym razem przypomina, że Bóg ma prawo do mojego czasu, a człowiek obok mnie ma prawo do mojej troski.

Szabat powraca co tydzień. Czy wraz z nim powraca we mnie gotowość słuchania Boga i czynienia dobra?